ایران گردی ؛ تاریخ گردی

با سلام و درود خدمت اقای پاکزاد جان و دلم.
««اقا خیلی با حال سرودید»»
قدیم و جدید و باسوادو بیسوادو غیره نداره،معمولا آدم‌ها با شعر بیشترو و بهتر از نثر ارتباط برقرار میکنند و شاید برای همینه که معمولا سخنرانهای بزرگ و نخبه تو سخنرانی هاشون از چنتا بیت شعر استفاده میکنند.
اصلا شاید ارتباط راحت‌تر با شعر بخاطر وزن و قافیه هاش باشه و شاید هم چیزی دیگه که در حد سواد من نیست تا توضیحی بدم.
مثلا خوندنِ شعرهای حافظ که دیگه اخر شاعراست برای خیلی از باسوادا سخته چه برسه به منِ بیسواد،یا شعرهای ابتهاج برای من فقط موقع ای حال میداد که خودش میخوند(و الان هم با صدای خودش).
اما ««یاد ایران»»ضمن اینکه خوندنش راحته باید بگم خیلی هم به دل میشینه و حتمن از نظر فنی هم کامل هستش.
از نظر من این شعر«هم ایرانگردی هست و هم تاریخ گردی».
همکلاسیِ عزیزم اقای حسین احسانی میگه؛موقع خوندن این شعر اشک ریختم(حتمن از حس غروری که با خوندن یاد ایران بهش دست داد).
حسین اقا از این شعر اینجوری تعریف کرد««یک سفر نامه ی تمام قد را خواندم»».
من هم از خواندش لذت بردم.خدا قوت.
شاد باشیدو سلامت.

چاکرم دربست

سهراب قوامی لاهیجی