احساس غرور کردم

درود و صد درود خدمت هژبر خان پاکزادِ جانُ دلم، معلم قدیم، امروز و استادِ زندگیم.
من نمیتونم و نمیخوام با کلمات بزرگ ادبی حرف بزنم و فقط میخوام هرچی توی دلم هست براتون بنویسم.
از این هنر فوق العاده تون واقعا لذت بردم و حال کردم.خوندنش برام راحت بود، فهمیدنش برام راحت بود و وقتی توی خونه برای خونوادم خوندمش اونا هم ازش لذت بردن و منم کلی احساس غرور کردم که بهترین استاد زندگیم این شعر رو سرودن.
«معرفت،با عشق ره پیمودن است» من هربار اینو چندبار تکرار میکنم و بعد میرم سروقت ادامه ی هنرنمائیتون چون ( دارم نظر شخصیم رو میگم)شما بر عکس مولوی اول«معرفت»رو آوردین و بعد «عشق» رو.
و من فکر میکنم همه ی آدمای «با معرفت» میتونند «عاشق» واقعی باشند ولی همه ی «عاشقا» نمیتونند «با معرفت» باشند و ممکنه تو نیمه ی راه برن و تنهات بذارن.
بنا بر این من با؛
«معرفت، با عشق ره پیمودن است» رو بیشتر از«عشق را بی معرفت معنا مکن»دوست دارم و باهاش حال میکنم(این نظر شخصیم هست) و به همین خاطر این هنر زیباتون رو با اجازه تون برای دوستام ارسال میکنم تا اوناهم ازش لذت ببرند.
با درود فراوان خدمتتون

                          چاکرم در بست، سهراب قوامی لاهیجی

                                      16 تیر 1401 خورشیدی