نمیرم از این پس
بناهـــــای آباد گــــردد خراب
ز باران و از تـــابش آفتــــاب
پی افکندم از نظم کاخی بلند
کـه از باد و باران نیابد گـــزند
بـــر این نامه بر عمرها بگذرد
بخواند هر آنکس که دارد خرد
بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی
جهان کرده ام از سخن چون بهشت
از این بیش تخم سخن کس نکشت
نمیرم از این پس که من زنده ام
کــــه تخم سخن را پراکنده ام
هر آنکس که دارد هش و رای و دین
پس از مرگ بر من کند آفرین
فردوسی
