آذین آدمیّت

           یاد عموی عزیز و با شخصیّتم ، جناب مَمی خان قربانی بخیر

    که جای خالیشان را احساس می کنم.چنارلق با ایشان باصفاتر و

    دلنشین تر بود . یادم می آید کـــــه در گذشته یکی از جاذبه های

    سفرمان بـــــه چنارلق بودند و اکنون نبودشان غم انگیـــــز است .

    می اندیشم مردان و زنانی کـه منش های انسانیّتشان سرمشق

    شایسته ای برایمان هستند و در حضورشان یاد می گیریــــم ،چه

    باشند و چه نباشند ، هماره مشعل های فروزان رهگذار زندگیمان

    هستند و قابل تحسینند . آنگاه که ناآشنانی به روستا بیاید و مـــا

    او را به خانه دعوت کنیم و نگذاریم احساس غریبی کند ،بر بلندای

    ارجمندی آذین آدمیّت برپای داشته ایــم . این عموی بزرگوار چنین

    انسان شایانی بودند و همین ویژگی ها بود کـــــه غفّار خان بزرگ

    دوستشان داشتند و امینشان می دانستند .

                                                    هژبر پاکزاد

                                        29 فروردین 1401 خورشیدی