جناب آقای دکتر مظاهر زمانی ، عزیز ارجمندم

تکاپوی تبریک

به به که جهان به کام یار است

وان یار ، « هژبـر » نامدار است

تبریک بگـو ، بخند ، خوش باش

امــــــروز تولّــــــد بهـــــار است

عالیجناب ! جان جانان ! استاد هژبر پاکزاد !

واژه هــــای والا در زادروز خجسته تان بــــــه تکاپوی تبریک

برخاسته اند . بی گمان حضور مهربانتان روزهــــایمان را روشن تر

کرده است . با شما و از شماست که روزگار مبارک است .

پاینده باشید

شاگردتان

مظاهر زمانی

نوشته شده در تاريخ سه شنبه بیست و پنجم مرداد ۱۴۰۱ توسط هژبر پاکزاد

هر اندازه سپاس و درود بر جناب آقای دکتر مظاهر زمانی عزیزم،پاسخگوی آداب والای ایشان نمی شود و نخواهد بود.

از ایشان و همه بزرگانی که در آیین بزرگداشت پدر،نقش داشتند،بسیار سپاسگزارم و تشکر می نمایم.گفتن جملات برایم ناراحت کنندست؛چون در هر واژه باید خود را بیدار کنم و به خود بگویم که پدر نیستند و این واقعیت،فقدان کوپال را تکمیل و تلخ ترین واقعیت زندگیم هست و خواهد بود،تا زمانی که خورشید این عمر ناخواسته،غروب کند .

از همه عزیزان و دوستداران پدرم،بسیار ممنونم و عدم ذکر نام هریک،تنها بنا به طفولیتم بوده که اسامی را به خاطر ندارم.اما جناب آقای دکتر زمانی،از آن معدود چهره های شاخصی هستند که از بیش از 35 سال گذشته،در یادم هستند و خواهند بود .

دستان تمامی دوستداران پدرم را به گرمی می فشارم و بقول پدر،اگرچه در نهایت،همه با از دست دادن ها،گریان خواهیم بود و آن روز،بی خبر خواهد رسید،اما تا آن روز،امیدوارم هر روز در کنار عزیزان و شاد باشید .

شایان پاکزاد

1402/10/06