سعدی فرزانه ای اندرزگر
........... « "سعدی "فرزانه ای است اندرزگر کــــــــــه می کوشد در سروده های اندرزین خود شیوه درست زندگی و آیین زیستن را به خوانندگان و خواستاران بیاموزد.بنیادی ترین ویـــــژگی شعر"سعدی" روایی، روشی و بی پیرایگی آن است،"سعدی" بدان سان شعرمی سراید کـــــــه گویی با دوستان یک دل سخن می گوید اما ازسوی دیگر، بدان شیوه سخن گفتن کاری بسیار دشوار است چرا که آنچنان پخته ، پرورده و استوار شعر می سراید که کمتر کسی می تواند به این آفرینش ادبی دست یابد. ویژگی بنیادین یادگارهای "سعدی" آن است که وی کما بیش درهمه زمینه ها و گونه هـــــــــای شعر فارسی چون غزل، مثنوی و نثرآهنگین، استادانه سخن گفته است و تنها زمینه ای که "سعدی" به آن نپرداخته "حماسه" است زیرا می دانسته اگر به آن بپردازد درآن ناکام خواهد مانـــــد. اگــــــر"سعدی" "حماسه" می سراید دراین گونه ادبی ناکام می ماند چرا کـــــه وی در یکی از باب های بوستان خود کوشیده است طبعی در"حماسه سرایی" بیازماید، اما سروده او نه تنها رزمی، حماسی و پهلوانانه نشده است بلکه همچنان رانشی (غنایی) مانده است.
............ "سعدی" بی گمان یکی ازاستادان بی چند و چون در پهنه ادب فارسی است و یکی ازسخنوران سترگ ایران است کــــــــه آوازه جهانی یافته است و جهانیان ایران، ادب و فرهنگ آن را بــــــــه پاس وی می شناسند.از سوی دیگر"سعدی" فرزانه ای است اندرزگــــــر که می کوشد درسروده هــــــای اندرزین خود مانند"بوستان و گلستان" شیوه درست زندگی و آیین زیستن را به خوانندگان و خواستاران بیاموزد به همین دلیل می گویم "سعدی" فرزانه ای آموزگار است و یگانه روزگار. "سعدی" هنگامی کـــــــــــه درسخره پیری پند آموز برما آشکار می شود همان "سعدی" شیرین سخن است و آن طور که خود گفته است "آنچنان شیرین سخن می گوید که از انبوهی مگسان به ستوه می آید" چرا که مگس همواره به دنبال شیرینی است. منظورازمگس در شعر"سعدی" که بارها نیـــز به کار برده شده است مگس نحل یا زنبور عسل است. »
استاد میر جلال الدّین کزّازی
