آقای عهدالّه امیری در واتساپ غزلی از

دکتر افشین یداللهی ، ترانه سرا و پزشک اعصاب و روان

برایم فرستادند که خیلی به دلم نشست .

به ایشان قول دادم غزلی با همان وزن و ردیف بسرایم .

این غزل در وفای به عهد سروده شد :

آمد غمی

    1   آمد غمی که سوی جنونم کشید و رفت

                                 بر حال و روز تلخ کنونم کشید و رفت

    2   اهریمنی نمود غم و پرده ی سیاه

                                 بر قامت بلند شگونم 1 کشید و رفت

    3   با اشک و آه آمد و با دیدگان مات

                                   از محفل نشاط برونم کشید و رفت

    4   من در پناه پاک سرشتی که غم رسید

                          با رغم خویش سوی فسونم کشید و رفت

    5   بر دشت روزگار جفاپیشه ناگهان

                               نقش ستم ز جاری خونم کشید و رفت

    6   در خلوت نشیب نگون بخت با کمین

                                 خنجر به ارمغان سکونم کشید و رفت

    7   در حیرتم بسی که از آغوش زندگی

                                 تا اشتیاق سوخته چونم کشید و رفت

    8   فرهاد بیستون به امیدی در انتظار

                                  امّا غم از امید ، ستونم کشید و رفت

    9   با این قضاوتش که هژبرا ! نصیب توست

                                      آتش بر آرزوی درونم کشید و رفت

                                                      هژبر پاکزاد

                                           24 اسفند 1400 خورشیدی

    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    1 ــ فال نیک

    * ــ از دیوان « سپهر سخن »